donderdag 18 mei 2017

Tja... Mondriaan ... vlakjes enzo

De afgelopen dagen ben ik, samen met collega Roos Thijssen, door basisschool In Balans uitgenodigd om workshops te geven tijdens hun kunstweek Mondriaan & de Stijl.
Mondriaan... tja.... ze vinden er niet zoveel van. Dus nam ik ze mee terug in de tijd. Hoe hij één van de eerste abstracte kunstenaars werd. Hoe hij zocht naar een nieuwe, moderne stijl waarbij hij de werkelijkheid helemaal los liet. Dat gingen wij ook doen, beetje bij beetje. Eerst maakte we een tekening van onszelf zonder naar je papier te kijken. Dat levert gegarandeerd iets op dat niet meer op de werkelijkheid lijkt! Daarna 'vertaalde' we onze gezichten naar geometrische figuren en voorwerpen. Zie hier het resultaat! Ik vind het super leuk geworden!










vrijdag 5 mei 2017

De cirkel is rond

Pluk een uitgebloeide paardenbloem en adem diep in. Als het lukt alle pluisjes in één keer van de stengel te blazen, mag je een wens doen! In dit kaartje wat ik pasgeleden maakte voor de geboorte van hun tweede zoontje, liet ik de moeder een wens doen. Hun zoontje tekent de symbolische cirkel rond en de olijfboom geeft de eeuwige liefde en verbinding van dit gezin weer.

Heb je interesse in zo'n persoonlijk schilderij of wil je meer weten over mijn werkwijze?
Joanna schreef over onze samenwerking:
"Het mooie van 'eigen' geboortekaartjes is het verhaal wat je ermee kunt vertellen. Wij bedenken het verhaal, maar jij weet dit vrijwel meteen om te zetten in een prachtige afbeelding met de juiste toon en sfeer. Het telefonische overleg is eigenlijk alleen maar om te checken of we op één lijn zitten, want de uiteindelijke tekening zit dan al zo goed als in jouw hoofd. Dit keer hebben we je het volgens mij aardig lastig gemaakt met aanpassinkjes (wel of geen mondje in het gezicht, een knuffel erbij, andere tint van onze gezichten), maar het lijkt allemaal geen moeite voor je: je reageert snel, werkt het gewenste meteen uit en komt zelfs nog met een andere optie. Het is heel fijn dat je meedenkt, je verdiept in het verhaal en ook zelf dingen aandraagt (zoals de pluizenbol en de kleur paars). Bedankt voor weer een prachtig kunstwerk!"








zaterdag 8 april 2017

Wat een portret!

Een geschilderd portret verteld vaak meer over een persoon dan een foto. In mijn portretten gaat dat zeker op! Elk detail verteld iets over de persoonlijkheid, passies, eigenaardigheden en dromen van die persoon. Ik maakte er één voor iemand die 50 werd. Ze kreeg het cadeau van haar familie die me allemaal mooie en lieve dingen vertelde over haar. Daaronder een gezinnetje die op het punt staat het nieuwe jaar in te stappen. En daaronder alle juffen en meester van mijn dochters.
Wil je meer weten over zo'n portret, stuur me een berichtje, ik vertel je er graag over.














maandag 23 januari 2017

Sneeuw, zout en 20 rode wangen. Workshop 'Sneeuwmeisje'

Vorige week heb ik twee keer een workshop gegeven aan 10 meiden van 7 t/m 9 jaar. Buiten lag sneeuw en binnen maakten we sneeuwpoppen! Dit sneeuwmeisje ontwierp ik en ik leerde stap voor stap hoe je haar kan tekenen. Daarna schilderden we met ecoline en effectzout een achtergrond en in een diepe lijst plakten we het 3D op elkaar. Uren lang (3 om precies te zijn) is er zonder pauze aandachtig en geconcentreerd gewerkt. Ik vond het geweldig om te zien hoe enthousiast en serieus ze eraan werkte! En de resultaten... Wow!! Eigenlijk wil ik ze allemaal zelf aan mijn muur.
Interesse in deze workshop voor meiden vanaf 7 jaar. Stuur me een berichtje via facebook of mail me voor meer informatie.

Mijn sneeuwmeisje als voorbeeld












vrijdag 16 december 2016

Het regent meisjes!

Vandaag was ze uitgerekend. Maar Zoë besloot anders... 21 nov, 4 weken te vroeg kwam mijn piepkleine nichtje ter wereld! En ze was er klaar voor want ze doet het zo goed. Inmiddels weegt ze bijna 3 kilo. Het kaartje was gelukkig al klaar maar de dag dat ze geboren werd, leek meer op een warme herfstdag dan het tafereel hier onder! De kinderen in de sneeuw zijn al haar nichtjes en neven die een sneeuwkasteel voor haar gebouwd hebben. (zie straatnaam) De ouders komen rechts het kaartje in gewaggeld. Terug van één van hun verre reizen. Vanaf nu reizen ze met drieën.

Alle kaartjes die ik maakte in 2016

Het kaartje dat ik maakte voor mijn jongste zus en Bas die dit jaar ook een meisje kregen. Jaja wij doen echt alleen aan meisjes bij de familie Friesen! 





dinsdag 15 november 2016

'Schilderen is nie mijn ding...'

...zei ze, terwijl ze naar de kleurvlekken keek die haar hond moesten voorstellen. 

Omdat we altijd de eindproducten zien, in een mooi lijstje of passe-partout vergeten we dat daar een heel proces van opbouwen (en afbreken) aan vooraf gaat. Ik denk, nee, ik weet zeker dat bij een goed schilderij er altijd een worsteling aan vooraf moet zijn gegaan. Wat nou ontspanning... haha

Zo mooi om te zien hoe mijn cursisten gisteren zichzelf overtroffen en verbaasd keken naar wat ze op doek hadden weten te zetten! (Ik mis nog 3 schilderijtjes hieronder... vergeten te fotograferen..)


Eerst bestudeerden we het onderwerp door het na te tekenen zonder op papier te kijken. Starend naar de afbeelding van het dier ontstonden grappige expressieve, vervreemde tekeningen die we later met grijstonen tot leven wekte.


Hieronder een experiment met ecoline en diverse andere materialen. Leuke herfstworkshop!




Vorige week gaf Willemien Friesen een gastles (vrouw van broer van mijn vader, oftewel mijn tante)
Vanuit een stukje kunstgeschiedenis gingen we beeldend aan de gang. We maakten een impressionistisch en daarna expressionistisch landschap. 


 Hieronder de voorbeelden met de werken die wij maakten met pastel krijt. Leuk om die verschillen in stijl en aanpak te ervaren!




maandag 7 november 2016

Dag huis waar ik opgroeide.

 We woonden er met zijn vijven. Mijn ouders en zussen en ik. Ik was 16 toen we erheen verhuisden. Jaren hadden mijn ouders ernaar gezocht... een vrijstaand huis met een lap grond. En daar aan het spoor lag het. Hun paradijs! Wij misten vooral onze vrienden uit de oude straat. Maar snel bleek dat de tuin zo groot was dat 'de hele oude straat' erin paste! Ze bleven slapen in tenten en we maakten kampvuren, we speelden verstoppertje in de schuren. Later op de middelbare school gaven we tuinfeesten voor bierdrinkende pubers. We sliepen in de hobbyschuur na vele stapavonden met onze vriendinnenclub. Ons huis was een beetje iedereens huis. De boom die mijn vriendinnen aan mijn ouders gaven op hun 25 jarige huwelijksfeest, staat er nog steeds. Mijn zus en ik trouwde in de tuin en niet veel later rende onze dochters over datzelfde gras.


De zomeravonden ... Mam had heerlijk gekookt en daarna gingen we naar buiten om te voetballen en gewoon lekker te liggen in het gras. Ik zie hoe mijn vader over het gras rolt met mijn schaterende dochter die probeert te ontsnappen en hem met 'mosballen' begint te bekogelen. Ik geniet en probeer dit moment in mijn geheugen te etsen, wetende dat dit voorbij gaat en beseffende hoe fijn alles op dit moment is.

Mosballen!



Niet lang daarna kwam mijn vader om in een verkeersongeluk, hij was nog geen 100 meter van huis af.
Niets voelde meer hetzelfde. Het was een donkere tijd maar het huis bleef warm en licht, dankzij mijn moeder. En nu is ze er klaar voor om het huis los te laten en een volgende stap te zetten. Iets kleiner en iets minder tuin! Mijn zussen en ik wonen allang niet meer thuis maar als ze dan daadwerkelijk die stap zet, en de deur van je ouderlijk huis gaat definitief dicht... da's pittig!

Ik ben trots op mijn moeder! Kijk haar gaan. Positief, neus vooruit, en door!
Hieronder het verhuisbericht dat ik voor haar maakte.