donderdag 5 november 2009

Sneeuwwitje


Nora keek voor het eerst Sneeuwwitje. Heel leuk met die guitige dwergjes. Maar dat einde... Nadat de heks gierend van het lachen sneeuwwitje voor dood achter liet en de dwergen kapot van verdriet naast haar levenloze lichaam treurden, kwam de prins zingend aan (op wit paard), kuste haar en nam haar in zijn armen terwijl ze weer bij kwam en overmand door verliefdheid haar prins hartstochtelijk omhelsde. Happy End zou je denken. Nora zat gekluisterd aan de tv. Snoetje bloedserieus, terwijl ze naar de aftiteling keek, welde er een traan op in haar ogen. Oma Marjo zag het. Terwijl ik haar troostend toesprak, brak ze en huilde tranen met tuiten. Opa Herman riep nog, "maar het is toch goed afgelopen". Mannen! Die snappen er ook niets van.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen