zaterdag 11 februari 2012

Lapjes stof, verf, lijm en een heleboel kleuters ... zie hier het resultaat!

Donderdag was de tweede dag van mijn bezoek aan Horizonschool de Komeet. Voor die kleintjes is het best heel moeilijk om samen te werken dus dat levert hier en daar wat spanningen op, maar dat was altijd weer snel op te lossen. "Hier kijk eens, mag jij een lapje van spiderman opplakken!" Waarop het kind gretig naar het kleine lapje greep, waarop een elleboog van spiderman afgebeeld was. "Wow, cool man!", riep het blije kind.



De werkwijze van ieder kind is anders, je kan als psycholoog vast een hoop over het karakter leren na zo'n observatie. Met groepjes van 4 werken ze aan een stuk 'behang'. De ene kleuter blijft keurig 'in zijn' hoekje terwijl de ander gaat staan en het hele ding territoriaal beplakt. Uiterst belangrijk is ook dat ieder kind zijn eigen potje lijm heeft... anders krijg je problemen... samen doen met lijm is geen optie.... "MIJN potje!"
Menig beteuterd gezicht moeten vertellen dat ze echt haar kleuterbuurvrouwtje ook even de lijm moet geven... Het werd me niet in dank afgenomen.


Het kleutervolkje is zo'n heerlijk ontwapenend volkje, ze zijn zo open en accepteren je zonder enige achterdocht meteen als volwaardig juf. Na nog geen 5 minuten in het klaslokaal, stond ik een ingewikkelde broek dicht te knopen van een kleutermeisje die een plasje gedaan had....

Maar jullie zijn vast heel benieuwd naar de resultaten...
TADAAA hier zijn ze dan... Deze worden over 2 weken door weer een andere groep in de vitrinekasten geplakt... (die foto's volgen nog)


Super moeders en goede ideeën...
Voordat ik de school inwandel is er natuurlijk al een hoop voorwerk geweest. Het begint met een idee (Oh leuk, we gaan 120 kinderen kleine, kleurige lapjes op laten plakken, ziet er vast heel leuk uit!) maar mijn ideeën hebben vaak een hoop voorbereiding nodig... 
"Mam, Schoonmam, hebben jullie toevallig nog wat lapjes liggen??", vraag ik terloops tussen twee happen bami in.

Úren heeft mijn schoonmoeder stoffen zitten scheuren en knippen, de blaren op de vingers... ik heb natuurlijk mee gescheurd en geknipt terwijl ik me bedacht dat ik weer veel te veel werk op mijn (onze) hals heb gehaald.
Maar aan de stofjes kleven herinneringen en dus prachtige verhalen en ik geniet van het stukje geschiedenis wat elk lapje, motiefje en bloemetje bij haar oproept.
"Kun je geloven dat mijn schoonmoeder hier in rond liep", zucht ze terwijl ze een bijna hallucinerend patroon omhoog steekt. En de verhalen over vroeger kwamen.
"Ah, de gordijnstof van de caravan", zegt ze terwijl ze een enorme lap van de stapel pakt. En zo gaan we even op vakantie.

Mijn moeder pakt dat beter aan... "Lapjes?, Die heb ik nog wel denk ik." en een enorme muf-ruikende oude doos met mijn jeugd wordt in mijn atelier geduwd. "Ze zijn niet geknipt hoor, daar heb ik echt de tijd niet voor!" Ze kent mij en mijn plannen inmiddels...









3 opmerkingen:

  1. Wat een goed idee! En wat ziet het er overdonderend kleurig uit!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Haha, ja hè... en je moest eens weten hoe mooi de kindjes er na afloop uitzagen!!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. hehehe! ben ík ff blij dat mijn lapjes de verhuizing niet doorstaan hebben! Anders had ik hier ook met blaren op de vingers gezeten...hehehehe Maar kei-leuk project! Supervrolijk resultaat!

    BeantwoordenVerwijderen