vrijdag 16 maart 2012

'De ouders van tegenwoordig!!' OF 'Ongewenst straattheater'...

De kinderen van tegenwoordig hebben het niet gemakkelijk. Het is gemeen wat ze allemaal moeten van hun bazige ouders. Er wordt veel te veel van ze verwacht en veel erger nog, er wordt NIET naar ze geluisterd. Zelfs als ze het keihard vanuit hun tenen staan te gillen!




Ik ben zo’n slechte, gemene ouder. ’s Morgens begint het al als ik ze op ijzige toon dwing om naar school te fietsen (jahaa, en zo’n tocht duurt al gauw 4 minuten!!) Belachelijk! Net wakker en zo ‘HOP’ op de fiets, netjes naast mama. De jongste klaagt over pijntjes in haar benen, ‘spuugjes’ in haar keel, borrels in haar buik en jeuk van een scheve sok… Vreselijk! wat een ellende voor zo’n kleintje, en dan ook nog moeten fietsen!

Om 15 uur is de school uit. De jongste pakt haar fietsje, een knal roze voertuig voorzien van allerlei frutsels en versiersels die verder geen enkele functie hebben maar er wel héél leuk uitzien… en wat het fietsen vast wat prettiger maakt…

Niet dus… “IK WIL NIET FIETSEN!!”, galmt het over het schoolplein.

Aan haar gezicht zie ik dat het menens is… Ik kijk op mijn horloge, had ik nog afspraken of plannen voor vanmiddag? Dit gaat namelijk nog even duren en de oudste weet dat. Ze zucht en begint wanhopig te jammeren.

Kom moeder, doe niet zo flauw, luister naar je kind, ze is moe, heeft veel te hard moeten werken in haar kleuterklas en wil gewoon achterop de fiets. Wees niet zo streng en pak haar fietsje op je rug, sleur je kind in het stoeltje achterop en strompel naar huis…

Naast het feit dat het een fysiek onmogelijke actie zou zijn, vind ik dat ze gewoon moet fietsen of lopen met de fiets…. Ik vind mezelf gewoon meer dan redelijk!!… maar vanuit kleuterperspectief ligt dat echt anders…


OORLOG!

Riske versus mama…

“Oh neeeeej”, jammert de oudste.


10 minuten later…


Ik ben inmiddels paars van opwinding en weet ECHT niet meer hoe ik haar op der fiets moet praten/krijgen. De show die ik al ruim een kwartier voor het schoolplein sta op te voeren ben ik echt wel beu. Het publiek kijkt mij verwijtend aan… “Jij, slechte moeder!”

Nou goed, om een te lang verhaal niet nog langer te maken. Uiteindelijk is ze tergend langzaam meegefietst en heeft thuis haar bokkige bui nog even doorgezet… Op de gang uiteraard…

waar ze alle post aan gort heeft gescheurd,

om het daarna te verstoppen…


en als ik het hele voorval weer terug heb genuanceerd van ‘eigenwijs stuk vreten!!’ naar ‘lekker pittig ding’, vind ik onder de wc mat…

de post…......

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen