donderdag 6 november 2014

Over een hond die alles eet en hoe simpel geluk kan zijn..

Papieren zakdoekjes... 'lekker'
zand... 'jummie',
paardenpoep...'mmmmm',
stenen...'wat zwaar op de maag, maar ach... '

zucht...

we hebben een labrador pup!


Ik zou kunnen schrijven, "En ze luistert naar de naam Charlie", maar dat luisteren is toch wel lastig als je krap 10 weken oud bent en de hele wereld roept om je aandacht. Vallende blaadjes (overigens ook hoog op haar menu), andere honden en de minstens zo leuke baasjes... een huis vol smakelijke meubels... en overal in slaap kunnen vallen... man wat een leven.

Ze is nu 4 weken bij ons. In die 4 weken hebben wij minstens zoveel moeten leren als Charlie... Een pup in huis is als een bijtende, snel kruipende baby zonder luier. Het verschil met een baby is dat het opvoeden direct begint! Zonder pauze ;-)

Dit kleine blonde pupje zorgt ook dat je je leven vanuit een ander perspectief bekijkt. Opeens moet je andere dingen gaan doen zoals wandelen... Hoe mooi kan een ochtend zijn met die eerste zonnestralen, het dauw op het gras, alles nog stil en rustig... (Behalve mijn dolle, naar stenen happende pup dan ;-)

En terwijl ik zondagavond de drollen met een biologisch poepzakje uit mijn achtertuin vis, draai ik me om en zie ineens mijn huis, met mijn gezin erin op een afstand. Ik voel het geluk door me heen stromen als ik besef dat dit fijne gezin de mijne is en dat ik in dat warme huis mag stappen. 
Uiteraard eerst even poepzakje in de container gooien!

Hieronder een paar dagboektekeningen en plaatjes van onze Charlie.








2 opmerkingen:

  1. Owwww...wat mooi!!!! Zullen we gauw de agenda's pakken? Ik wil die schurk die jullie levens op z'n kop zet wel eens in het echt komen bekijken....wat een poepie!!!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat is het... een poepie... en vooral een schurk ja! Leuk, we gaan snel afspreken!

      Verwijderen