zaterdag 27 augustus 2016

Herinneringscollage met fruittella, pikhouweel en een kopje thee.

Hoe hou je herinneringen vast, hoe houd je ze levend? 
Ik schilderde drie keer een herinneringscollage van hetzelfde gezin, gezien vanuit de drie dochters.

Detail
De jongste dochter had mij een tijdje terug gevraagd iets te schilderen over haar moeder die kort geleden overleden is… zo begon het. Lange mails met prachtige herinneringen aan een warm nest... Wat bijzonder vond ik het om zo meegenomen te worden in hun jeugd en gezin.

Detail
Mijn moeder is niet meer, mijn vader ging haar voor.
Ik denk dat hij haar opwachtte met een kopje thee. 
Zoals hij elke ochtend naar haar bracht, met een zoen, “dag lief, fijne dag”.

Ik denk aan wat was.

Ik mis haar stem, maakt niet uit wat ze zegt, 
ik probeer het geluid vast te houden in mijn hoofd, 
maar ik merk dat het steeds lastiger wordt, alsof ze verder en verder van me weg drijft.

Dan hoor ik mijn zussen praten, even dacht ik dat zij het was. 
Wij zijn wat over is van ons gezin. 
In mijn zussen zie ik mijn ouders weerspiegeld. 
De herinneringen aan onze jeugd zijn om ons heen, we hoeven ze niet uit te spreken, het is er gewoon.
Mijn ouders zijn niet meer… maar wat ze ons gaven dragen we voor altijd mee.

Riejan - Natuur en ambacht

Ineke - Tijd en oog voor elkaar

Marijke - Aan de keukentafel

Ingelijst 50 x 50 cm