dinsdag 15 november 2016

'Schilderen is nie mijn ding...'

...zei ze, terwijl ze naar de kleurvlekken keek die haar hond moesten voorstellen. 

Omdat we altijd de eindproducten zien, in een mooi lijstje of passe-partout vergeten we dat daar een heel proces van opbouwen (en afbreken) aan vooraf gaat. Ik denk, nee, ik weet zeker dat bij een goed schilderij er altijd een worsteling aan vooraf moet zijn gegaan. Wat nou ontspanning... haha

Zo mooi om te zien hoe mijn cursisten gisteren zichzelf overtroffen en verbaasd keken naar wat ze op doek hadden weten te zetten! (Ik mis nog 3 schilderijtjes hieronder... vergeten te fotograferen..)


Eerst bestudeerden we het onderwerp door het na te tekenen zonder op papier te kijken. Starend naar de afbeelding van het dier ontstonden grappige expressieve, vervreemde tekeningen die we later met grijstonen tot leven wekte.


Hieronder een experiment met ecoline en diverse andere materialen. Leuke herfstworkshop!




Vorige week gaf Willemien Friesen een gastles (vrouw van broer van mijn vader, oftewel mijn tante)
Vanuit een stukje kunstgeschiedenis gingen we beeldend aan de gang. We maakten een impressionistisch en daarna expressionistisch landschap. 


 Hieronder de voorbeelden met de werken die wij maakten met pastel krijt. Leuk om die verschillen in stijl en aanpak te ervaren!




maandag 7 november 2016

Dag huis waar ik opgroeide.

 We woonden er met zijn vijven. Mijn ouders en zussen en ik. Ik was 16 toen we erheen verhuisden. Jaren hadden mijn ouders ernaar gezocht... een vrijstaand huis met een lap grond. En daar aan het spoor lag het. Hun paradijs! Wij misten vooral onze vrienden uit de oude straat. Maar snel bleek dat de tuin zo groot was dat 'de hele oude straat' erin paste! Ze bleven slapen in tenten en we maakten kampvuren, we speelden verstoppertje in de schuren. Later op de middelbare school gaven we tuinfeesten voor bierdrinkende pubers. We sliepen in de hobbyschuur na vele stapavonden met onze vriendinnenclub. Ons huis was een beetje iedereens huis. De boom die mijn vriendinnen aan mijn ouders gaven op hun 25 jarige huwelijksfeest, staat er nog steeds. Mijn zus en ik trouwde in de tuin en niet veel later rende onze dochters over datzelfde gras.


De zomeravonden ... Mam had heerlijk gekookt en daarna gingen we naar buiten om te voetballen en gewoon lekker te liggen in het gras. Ik zie hoe mijn vader over het gras rolt met mijn schaterende dochter die probeert te ontsnappen en hem met 'mosballen' begint te bekogelen. Ik geniet en probeer dit moment in mijn geheugen te etsen, wetende dat dit voorbij gaat en beseffende hoe fijn alles op dit moment is.

Mosballen!



Niet lang daarna kwam mijn vader om in een verkeersongeluk, hij was nog geen 100 meter van huis af.
Niets voelde meer hetzelfde. Het was een donkere tijd maar het huis bleef warm en licht, dankzij mijn moeder. En nu is ze er klaar voor om het huis los te laten en een volgende stap te zetten. Iets kleiner en iets minder tuin! Mijn zussen en ik wonen allang niet meer thuis maar als ze dan daadwerkelijk die stap zet, en de deur van je ouderlijk huis gaat definitief dicht... da's pittig!

Ik ben trots op mijn moeder! Kijk haar gaan. Positief, neus vooruit, en door!
Hieronder het verhuisbericht dat ik voor haar maakte.